En daar stonden we dan, twee coaches die met smart zaten te wachten op het Ju-14 team. Vanuit het niets kwam  er een groep van 15 jonge, gespierde, atletische jongens het kleedlokaal uit. Het was een internationaal gezelschap van Italianen, Bosniërs, Fransmannen en natuurlijk gezonde Hollandse kerels. Waar waren we in hemelsnaam aan begonnen?

De voorbereiding was in volle gang en de wedstrijden zaten er al weer aan te komen, nu konden we eindelijk zien waar onze titanen stonden.

In de eerste helft van het seizoen hadden onze mannen het moeilijk en konden ze elkaar niet goed vinden ook ontbrak het aan concentratie en aan finishing, wij als ervaren coaches hebben onze trainingen hierop aangepast. Uiteindelijk wisten ze toch een paar wedstrijden uit het vuur te slepen. Hoe zou het verder gaan? Dat was de vraag.

In de overgang van de eerste naar de twee helft van het seizoen werd er hard door getraind. Wij als coaches deden er alles aan om de jongens beter uit de verf te laten komen. Alle extra kilootjes die er aan waren gekomen tijdens de feestdagen werden eraf getraind en langzamerhand kreeg het lichaam weer vorm. Waren ze er nu wel klaar voor?

Het publiek dat in grote getale was gekomen wachtte in spanning af, onze mannen bestormden het veld en de wedstrijd begon. Vanaf de eerste seconde domineerden zij op het veld en lieten ze zien wat echt basketballen was. De wedstrijd werd simpel gewonnen en de medaille begon al glans te krijgen. De overwinningen bleven zich opvolgen. De TGV was op gang gekomen en had als einddoel het kampioenschap.

Toch kreeg de trein een klein ongelukje. Onze titanen wisten weer wat verliezen was. Het team herpakte zich echter door de wedstrijd daarop in één kwart 55 punten te scoren. Voor het verlies was dus maar één verklaring: we wilden het spannend houden.

En toen was het zover, de Frans Hoebenshal was uitverkocht, stadiontoeters werden geprepareerd en de champagne werd klaargezet. Vanaf de eerste seconde wisten wij (coaches) dat het een lastige wedstrijd zou gaan worden. Gelukkig wisten we toch nog voor rust, door een goede press die eindelijk zijn vruchten afwierp, een gaatje te slaan.

Na een stevige peptalk in de rust wisten we de voorsprong uit te bouwen naar ongeveer 20 punten. Als we zo doorgingen werd het een relatief makkelijke overwinning, ware het niet dat wij onze voorsprong verspilden en het verschil nog maar negen punten was. Gelukkig ging het publiek achter ons staan (mede door de vader van Niels) en hielden we mede hierdoor de voorspong vast.

Toen uiteindelijk het eindsignaal klonk wisten wij het zeker: we waren kampioen. Dit gevoel werd versterkt door het lied waar iedere sporter kippenvel van krijgt “We are the champions”. En zo was het. Onze titanen waren en zijn de allerbeste van de competitie en dat moest gevierd worden. De kurken van de champagne flessen schoten je om de oren. Wat een feest.

Wij als coaches zijn enorm blij met onze groep. Als je na wedstrijden te horen krijgt dat iedereen er keihard voor werkt dan kun je ook alleen maar trots zijn en dat zij wij ook. Wij willen iedereen bedanken die ons heeft gesteund. De TGV raast nog steeds door en het einde is nog lang niet in zicht:

“We did it together”